പുഴ
പുഴയോരമെത്രയും
വിജനമായ്,ഇവിടെയീ
സന്ധ്യയും ഇരുളും,ഈ കാറ്റും,
ആയിരം കാലടിപ്പാടുകളും,ഈ മണ്ണില്
ആര്ദ്രമായ് വീഴും നിലാവും,
പുഴയേറ്റുപാടുന്ന ,പഥികരുടെ പാട്ടിനാ-
ലിടനെഞ്ചിലുലയുന്ന നോവും.
വിധുരമാത്മാവിന്റെ, തിരുമുറിവിലൂറുന്ന
നിണമായി നീറിനില്ക്കുന്നു .
ആയിരം കൈവഴികള് കൂടിപ്പിണഞ്ഞുല –
ഞ്ഞെങ്ങുനിന്നോഴുകിയെത്തുന്നൂ
അവിരാമമെവിടെക്കൊഴുകി നീങ്ങുന്നുവോ
പുഴ –ആ സമുദ്രവുമെങ്ങോ
അറിവില്ലിതൊന്നും കരഞ്ഞും കലമ്പിയും
പുഴ തേങ്ങി നീങ്ങുന്നതൊന്നേ
കാണ്മൂ – വനാന്തരപ്പച്ചയും കരിമേഘ-
നിഴലുമീ തെളിനീരലയി.ല് .
ആഴമളക്കുവാനാവതില്ലാ,തോണി-
യ്ക്കമരത്തിരിപ്പോനുമൊപ്പം,
ഒട്ടു കളിചിരി മേളമൊത്തക്കരെ
തോണിയിറങ്ങുന്നവര്ക്കും .
ഇടയ്ക്കിടെ വേന.ല് കനിവെന്യേ ,തന് നിറ –
വൊക്കെ കവ.ര്ന്നെടുക്കുമ്പോള്
തെളിയുന്നതുണ്ടു നിരാലംബയാമിവ.ള്
നോവൊളിപ്പിക്കും ചുഴിക.ള്.
ആരോരുമോരാതെ ഓരോ മനസ്സിലും
ആയിരം ചുഴിതീ.ര്.ത്തൊഴുകും
പുഴയുണ്ട് , വനനിര ചൂഴ്ന്നുനില്ക്കുംപുഴ-
ക്കരയിലൂടകലുന്നു പഥികര്.
നോവും കിനാവുമൊളിപ്പിച്ച നെഞ്ചക-
ത്തേറെയുണ്ടിരുളിന് കയങ്ങ.ള്
അനവധി ജന്മങ്ങള് കൈമാറിയിവളി.ല് വ-
വന്നടിയുമാത്മാവിന് വ്യഥക.ള് .
വിധിനിയോഗങ്ങളാല് പല രൂപമാര്ന്നുള്ള
ശിലകളായ് എത്ര സ്വപ്നങ്ങ.ള് .
അവയെ നാമെണ്ണുന്നു കാലമാം ശില്പി ത.ന്
കല്പനാസാകല്യമായി
.’കല്ലില് തെളിഞ്ഞ കവിത’യെന്നാഹ്ലാദ –
ചിത്തം തുളുമ്പി വീഴുമ്പോള്
മുഗ്ദ്ധയായ് വെള്ളിനുരകളാല് പുഞ്ചിരി –
കൊള്ളും മഹാനദിയെന്നാ.ല്,
ഏറെ വിളര്ത്തുള്ളകൈകളാ.ല് കണ്ണീരു-
മായ്ച്ചു ,നിശബ്ദയായോരോ
സ്മ്രുതിയിലും മുങ്ങി ,വെള്ളാരം പളുങ്കുപോല്
ഓരോ കിനാവിന്റെ ചില്ലും
വാരിപ്പിടിച്ചിവ.ള് വീര്പ്പിടുന്നു-പാവം
കണ്ണീരൊലിപ്പെത്ര
മൂകം .
ശാപശിലകളായ് തീര്ന്നതാം സ്വപ്നമെ-
ന്നവയെ തിരിച്ചറിയാത്തോ.ര്,
പേരറിയാത്തതാമേതുതാളത്തിലോ
പുഴയെക്കുറിച്ചു പാടുന്നു.
കാലം ഇളകിച്ചിരിച്ചുപോകുന്നിവ.ര്
ഊറ്റമോടെ തുഴയുമ്പോള്
തുഴയുവാനേറെക്കരങ്ങളുണ്ടാകിലും
കരയിലെത്താതുഴലുന്നു.
ഒരു കൈക്കുടന്നയി.ല്
തെളിനീരു കോരിയീ-
പുഴയെ തൊഴുതു നില്ക്കുമ്പോ.ള്
അറിയുന്നു ഞാനീ മഹാനദിക്കക്കരേ-
ക്കൊരു നാളുമില്ലിനി തോണി.
ഏകാന്ത വിജനമീ തീരം-ആത്മാവിന്റെ
തിരുമുറിവിലൂറുന്ന നോവും
ഒരു നിണച്ചാലുമൊത്തൊഴുകുന്നു-മറുകര
ക്കൊരു നാളുമില്ലിനി തോണി
ഒരു നാളുമില്ലിനി തോണി...
(ശാന്തകുമാരി വിജയ.ന് )
