കൃഷ്ണാ....
മൗനദുഃഖങ്ങള് നിന് തൃച്ചേവടികളില്
ഹരിനീല തുളസീ ദളം പോല്
പതിയുവാന് മോഹമാ ,ണിനിയേതു ജന്മവും
അരികത്തു ചേര്ന്നു നില്ക്കാനായ്....
വരമൊന്നരുളുക..തിരുമുടിപ്പീലി.തന്
തണല് പോരും; അതു ജന്മപുണ്യം !
( ശാന്തകുമാരി വിജയന്)
Tuesday, 29 April 2014
കവിത
കൃഷ്ണാ....
മൗനദുഃഖങ്ങള് നിന് തൃച്ചേവടികളില്
ഹരിനീല തുളസീ ദളം പോല്
പതിയുവാന് മോഹമാ ,ണിനിയേതു ജന്മവും
അരികത്തു ചേര്ന്നു നില്ക്കാനായ്....
വരമൊന്നരുളുക..തിരുമുടിപ്പീലി.തന്
തണല് പോരും; അതു ജന്മപുണ്യം !
( ശാന്തകുമാരി വിജയന്)
കവിത (ഹരിത ഗീതി-2)
മുള്ള്
കുതികൊള്ളും ഹര്ഷ വായ്പ്പോടെ ഞാനീ
കുസുമോത്സവത്തില് മതി മറക്കേ
സഹജാതരകലേക്കു മാറി നില്പ്പൂ ,
സഹിയാത്തതാണു മമാത്മ ദുഃഖം ..
അറിവോതി ത്തന്നോര് , മികവു കാട്ടാന്
വിരുതുപ ദേശിച്ചോരാരുമെന്നാല്
വഴികാട്ടിയില്ലാ , പിണങ്ങി നില്പ്പൂ
വിനയമധുരാ ക്ഷരങ്ങളെന്നില്
സുരഭില സൂന മണിക്കിരീടം
അവിടുന്നെന്നാലുമെനിക്കു നല്കി ,
അറിയുന്നേന് മഹിതമെന്തെന്നു മന്നില്-
അറിവ തേ പുണ്യം --അതിന്നു നന്ദി..
(ശാന്തി വിജയന്)
Wednesday, 23 April 2014
കവിത
അമ്പലത്തില്...
കണ്ണന് തരുന്നതാം വെണ്ണയ്ക്കുമുണ്ടതി -
മധുരം , ആ പാലമൃതുണ്ണാന്
കൈ വെള്ളയില് വെച്ചു തന്നുവല്ലോ , തിരു-
മധുരം പ്രസാദം ഭുജി ച്ചേന്...
കണ്ണാ.. നീ എന്തേ തരാഞ്ഞതീ യമ്മയ്ക്കു
ദര്ശനം, കണ്ണിന്നു മുന്നില്
ഒന്നു വന്നാലെന്തു ചേതം , ഉണ്ണീ നിന-
ക്കിപ്പോഴും കുസൃതി ക്കളിമ്പം
മാറിയില്ലേ , കളിപ്പിക്കുവാനോ ,മറ-
ഞ്ഞെപ്പോഴും നില്പ്പൂ ...മുകുന്ദാ !
കാണുവാനൊന്നു കൊതി തുള്ളി വന്നതാ-
ണുണ്ണീ,യരികില്, ഞാനപ്പോള് ...
വാതിലിന്നപ്പുറം നിന്നൊരോടക്കുഴല്
ഗീതത്തിനാല് നീ വിളിച്ചൂ ..
വീണ്ടും കൊതിപ്പിച്ചു നീ ,വെറും കൈയ്യുമായ്
വന്നൊരീ യമ്മയെ കാണാന്
ചാരിയ ശ്രീകോവില് പാതി തുറന്നൊന്നു
നോക്കിയോ കണ്ണ നാമുണ്ണീ ...?
കണ്ടതില്ലേനൊന്നു മെന്റെ കണ്ണാ പ്രഭാ -
പൂരമായ് നീ നിറഞ്ഞല്ലോ.
കണ്ണടയ്ക്കാനും തുറക്കാനുമാവാതെ...
കണ്ണു പൊത്തീലയോ കണ്ണന്!
(ശാന്തകുമാരി വിജയന് )
Tuesday, 22 April 2014
കവിത--- വിഷുക്കാഴ്ച
വിഷുക്കാഴ്ച
കണ്ടു, ഞാന് കണി - താരകപ്പൂവുകള്
ഉതിരുമാകാശ മുറ്റം പുലര്ച്ചയില് .
കണ്ടു ഞാന് കണി ,പച്ചില ച്ചില്ലകള്
മഞ്ഞു നീരില് നനഞ്ഞു നില്ക്കുന്നതും ;
കുഞ്ഞു പൂവുകള് കണ്മിഴിക്കുന്നതും;
കറുകനാമ്പില് ജലകണം തൊട്ടതും ;
ചെമ്പരുത്തികള് കണ്ചുവന്നെപ്പോഴോ
കണ്ണുനീരു തുടച്ചെഴുന്നേറ്റതും;
വേലി യോരത്തിരുന്നു പെണ്പൂച്ച തന്
കുഞ്ഞിനായ് ഇറ്റു പാലു യാചിച്ചതും;
വയറു കാഞ്ഞു നിലവിളിക്കുന്നൊരു
കുഞ്ഞിനെ പെറ്റതള്ള തല്ലുന്നതും ;
ആല്ത്തറയിലതിന്നൊച്ച പൊങ്ങവേ
പ്രാക്കുമായൊരാള് വേച്ചു നീങ്ങുന്നതും;
ഏറു കൊണ്ടൊരു നായ മോങ്ങുന്നതും
പേടിയോടെ തിരിഞ്ഞു പായുന്നതും
കണ്ടു ഞാന് കണിക്കാഴ്ച്ചകള്- ദീനത-
യാര്ന്ന നാടിന് പുലരി ത്തുടിപ്പുകള്.
പിന്നെ ഞാന് കണ്ടു, വെള്ളരി താലത്തില്
നാളികേര വിളക്കിന്നരികിലായ് ,
വെളുവെളുത്ത ചിറകു കരിഞ്ഞൊരു
പറവ നൊന്തു നിലവിളിക്കുന്നതായ് .
അരിമണികള് പെറുക്കുവാനെത്തിയ
കരിയുറുമ്പിനും പൊള്ളിയോ കാലുകള്?
വേഗമാര്ന്നു ഴലുന്നതു മക്കളെ-
യൂട്ടുവാനോ തിടുക്കമിന്നെന്തിനോ..?
എണ്ണമറ്റതാം ദൈന്യങ്ങള് നീളവേ
മണ്ണിലെന്തിനാണീ വിഷുക്കാഴ്ചകള്...!
അമ്മ ദൂരെയിരുന്നു...വിഷുക്കണി
വയ്ക്കുവാന് മക്കളാരു മെത്താത്ത തില്
നീറുമുള്ളമോടെങ്കിലും, പൊന്നുറി-
ത്തട്ടിലന്നവും കണ്ണിലെ യഗ്നിയും
കാത്തു കാത്തു വഴിക്കണ്ണുമായ്, ഇളം
തിണ്ണചേര്ന്നൊരു നൈവിളക്കെന്നപോല്
കത്തി നില്ക്കുമ്പോള്....വേണ്ടതില്ലാവിഷു
കാഴ്ചകള്- മന്നിലെന്തുണ്ടു പുത്തനായ് !
അമ്മ കാണിച്ചു തന്നതാം കാഴ്ചകള് ,
കണ്ണിലെന്നും നിറഞ്ഞു നിന്നീടണം
(ശാന്തകുമാരി വിജയന്)
Monday, 14 April 2014
കവിത
പൊന്കണി
വീട്ടു മുറ്റത്തു പൊന് കണിക്കൊന്ന തന്
ആഭരണ മഴിച്ചു വച്ചെ പ്പോഴോ!
മോടി വേണ്ടെന്നു തോന്നിയോ , പച്ച തന്
സ്വച്ഛതയില് മയക്കമാണിപ്പോഴും.
മേടമാസ പ്പുലരി വന്നെത്തിയെന്
മണ്കുടിലില് വിളക്കു തെളിക്കവേ..
കണ്ടു ഞാന് കണി _എന്നുള്ളിലെപ്പോഴും
വേണുവൂതി ചിരിച്ചു ല്ലസിക്കുവോന്,
വേനലില് ഞാന് തളര്ന്നു പോം വേളയില്
പീലി തന് തണല് തന്നു വിളിക്കുവോന് ,
കണ്ണുനീര്ച്ചാലു കീറുന്ന നോവുകള്
എണ്ണമ റ്റതാ ണെങ്കിലും കൈവിരല്_
ത്തുമ്പു തൊട്ടുതുടക്കുവോന്, പൊന്മണി-
വേണു നാദമെനിക്കായ് പകുത്തവന്
കാത്തു നില്ക്കുന്നു... ദൂരെയാണെങ്കിലും
കണി വിളക്കിന്നൊളിയില് നിന് ദര്ശനം
തന്നുവല്ലോ ,മണി വിളക്കായ്മന_
ക്കണ്ണിലെന്നും തെളിയുന്ന പൊന്കണി
വെണ്ണ തൊട്ടുള്ള കൈകളാല് , മാധവാ
ദൈന്യ മെല്ലാ മലിയിച്ചു നീക്കുക,
കണ്ണിലെ കുഞ്ഞു നെയ്ത്തിരി യെപ്പോഴും
കത്തി നില്ക്കുവാന് നീ തുണച്ചീടുക
( ശാന്തകുമാരി വിജയന്)
Subscribe to:
Comments (Atom)