കവിത
ചിറക്
മഴ
നനഞ്ഞു കുതിര്ന്നൊരു പക്ഷി മാ-
ഞ്ചില്ലയില്
വന്നിരുന്നതായ് കണ്ടു ഞാ.ന് .
നേരമൊട്ടു
പുലര്ന്നതേയുള്ളൂ ;തൂ –
വെട്ടവുമായ്
കിഴക്കുണരുമ്പൊഴേ
ചിറകുതോര്ത്താനിരി ക്കുമതി.ന് ചെറു-
കണ്കളി ല് നോക്കി
ഞാ.ന് വെറും കൗതുകം
ചേര്ത്തു ചോദിച്ചുപോയ്- വിശക്കുന്നുവോ?
ചോറുരുള തരട്ടെയോ ?
ദാഹനീര്
വേണമെന്നോ ?
തണുവു നിറഞ്ഞൊരെ.ന്
കിണറില്
നിന്നു ഞാ.ന് കോരി വിളമ്പിടാം...
മനസ്സില് നിന്നൂറി നിറയുന്ന
സ്നേഹനീ.ര്
വഴിയുമെന്
ഹൃത്തടാകത്തി.ല് നിന്നുഞാ.ന്
തെളിമയാര്ന്ന
കുടിനീ.ര് പകുത്തിടാം
ചിറകു തോര്ത്തി വരിക വിഹംഗമേ ...
വളരെ ദൂരം പറന്നതാകാം : കൊടും
വേനലിന്
കന.ല് ചൂടി.ല് കരിഞ്ഞപോ.ല്
അഴകുചേരാത്ത
ചിറകുകള് മങ്ങിയും
ചെളി പുരണ്ടും
നനഞ്ഞു മിരിക്കയോ !
വരിക നീ
,പുരമുറ്റത്തു മാന്തണ .ല്-
പ്പരവതാനി
വിരിച്ചു വിളിപ്പു ഞാന് .
വരിക
,ഞാന് വിതറിത്തരും വറ്റുക ള്
കൊത്തി യെന്റെയീ മുറ്റത്തിരിക്കുക.
ഏറെ നാളായ്
ചിറകടി യൊച്ചയും
കാത്തു
കാതോര്ത്തിരുന്നവളാണു ഞാ ന് .
ചിറകിലൊന്നു
തളര്ന്നു പോയോളിവ ള്-
ക്കൊരു ചിറകായി
ചേര്ന്നു പറക്കുക ...!
(ശാന്തകുമാരി
വിജയന് )
