മോഹനം
കൃഷ്ണാ....
നീ മോഹങ്ങള് തന്നു .
പ്രാക്തന സ്മൃതികളിലേക്ക്
കൂട്ട് വരാമെന്നു സ്വപ്നം തന്നു.
അതീത ജന്മങ്ങളിലേക്കു അനുയാത്ര യാവാമെന്നു
മോഹിപ്പിച്ചു .
പോയ ജന്മങ്ങളിലെ അനുഭവ മുഹൂര്ത്തങ്ങളിലേക്ക്
നിറകണ്കാഴ്ച കാണിച്ചു.
വരും ജന്മങ്ങളില്
കൂടെയുണ്ടാവാം എന്ന് കൊതിപ്പിച്ചു.
ജന്മ ഭാരങ്ങള് ഇറക്കി വച്ച്
കണ്ണന്റെ കൈകളില് പിടിച്ച്
അമ്മയായ് നടക്കാന് അനുഗ്രഹിച്ചു.
ബാല്യ കൗമാര കൗതുകങ്ങള്
മഞ്ചാടി മുത്തുകളാക്കി
വട്ടകയിലിട്ടു കളിക്കാന് ത ന്നു.
ചോറൂണിനു കണ്ണന്റെ ചോരിവായില്
തിരുമധുരം തേച്ചു കൊടുത്തു .
തിരു നടയില്,തൊഴുതു നില്ക്കെ
പുണ്യദര്ശ ന ത്തില് മതിമറന്നു.
വാ പിളര്ന്നു നിന്നു പോയി ഞാന്...
പ്രദക്ഷിണ വഴിയില് ഒറ്റയായപ്പോള്
നിന്റെ കാല്ത്തള ക്കിലുക്കം
കൂട്ടുവന്നല്ലോ
കണ്ണാ..കാണാ മറയത്തെ കാരുണ്യ പൂരമേ
എന്നു കാണും...ഞാന്?
മോഹന രാവുകള്
നിന്റെ പാട്ടുകള് പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു...
ഇലഞ്ഞിപ്പൂവുകള്
പൊഴിയുന്ന നിശീഥ ങ്ങള്...
നിലാവിനെ പൂമണം പൂശുന്നു
നിനക്കായി... കണ്ണാ,
അമ്പിളി ക്കിണ്ണത്തിലെ നിലാപ്പാല് ,
താമരയിലകളില് വിളമ്പിത്തരാന്
മത്സരിക്കുന്നു ..
.പൂങ്കാവനത്തിലെ തളിര്ത്തലപ്പുകള്.
വന്നാലും,മായക്കണ്ണാ...
രാപകല് നിന്നെ കാത്തിരിക്കും കണ്ണുകളില്...
കനിവായ് ...കനവായ് .
( santha vijayan )
