പുഴ

പുഴയോരമെത്രയും  വിജനമായ്,ഇവിടെയീ

സന്ധ്യയും ഇരുളും,ഈ കാറ്റും,

ആയിരം കാലടിപ്പാടുകളും,ഈ മണ്ണില്‍

ആര്‍ദ്രമായ്‌ വീഴും നിലാവും, 

പുഴയേറ്റുപാടുന്ന ,പഥികരുടെ പാട്ടിനാ-

ലിടനെഞ്ചിലുലയുന്ന നോവും.

വിധുരമാത്മാവിന്‍റെ,  തിരുമുറിവിലൂറുന്ന

നിണമായി നീറിനില്‍ക്കുന്നു .

ആയിരം കൈവഴികള്‍ കൂടിപ്പിണഞ്ഞുല –

ഞ്ഞെങ്ങുനിന്നോഴുകിയെത്തുന്നൂ

അവിരാമമെവിടെക്കൊഴുകി നീങ്ങുന്നുവോ

പുഴ –ആ സമുദ്രവുമെങ്ങോ

അറിവില്ലിതൊന്നും കരഞ്ഞും കലമ്പിയും

പുഴ തേങ്ങി നീങ്ങുന്നതൊന്നേ

കാണ്മൂ – വനാന്തരപ്പച്ചയും കരിമേഘ-

നിഴലുമീ തെളിനീരലയി.ല്‍ .

ആഴമളക്കുവാനാവതില്ലാ,തോണി-

യ്ക്കമരത്തിരിപ്പോനുമൊപ്പം,

ഒട്ടു കളിചിരി മേളമൊത്തക്കരെ

തോണിയിറങ്ങുന്നവര്‍ക്കും .

ഇടയ്ക്കിടെ വേന.ല്‍ കനിവെന്യേ ,തന്‍ നിറ –

വൊക്കെ കവ.ര്‍ന്നെടുക്കുമ്പോള്‍

തെളിയുന്നതുണ്ടു നിരാലംബയാമിവ.ള്‍

നോവൊളിപ്പിക്കും ചുഴിക.ള്‍.

ആരോരുമോരാതെ ഓരോ മനസ്സിലും

ആയിരം ചുഴിതീ.ര്‍.ത്തൊഴുകും

പുഴയുണ്ട് , വനനിര ചൂഴ്ന്നുനില്‍ക്കുംപുഴ-

ക്കരയിലൂടകലുന്നു പഥികര്‍.

നോവും കിനാവുമൊളിപ്പിച്ച നെഞ്ചക-

ത്തേറെയുണ്ടിരുളിന്‍ കയങ്ങ.ള്‍

അനവധി ജന്മങ്ങള്‍ കൈമാറിയിവളി.ല്‍ വ-

വന്നടിയുമാത്മാവിന്‍ വ്യഥക.ള്‍ .

വിധിനിയോഗങ്ങളാല്‍ പല രൂപമാര്‍ന്നുള്ള

ശിലകളായ് എത്ര സ്വപ്‌നങ്ങ.ള്‍ .

അവയെ നാമെണ്ണുന്നു കാലമാം ശില്പി ത.ന്‍

കല്പനാസാകല്യമായി

.’കല്ലില്‍ തെളിഞ്ഞ കവിത’യെന്നാഹ്ലാദ –

ചിത്തം തുളുമ്പി വീഴുമ്പോള്‍

മുഗ്ദ്ധയായ് വെള്ളിനുരകളാല്‍ പുഞ്ചിരി –

കൊള്ളും മഹാനദിയെന്നാ.ല്‍,

ഏറെ വിളര്‍ത്തുള്ളകൈകളാ.ല്‍ കണ്ണീരു-

മായ്ച്ചു ,നിശബ്ദയായോരോ

സ്മ്രുതിയിലും മുങ്ങി ,വെള്ളാരം പളുങ്കുപോല്‍

ഓരോ കിനാവിന്‍റെ ചില്ലും

വാരിപ്പിടിച്ചിവ.ള്‍ വീര്‍പ്പിടുന്നു-പാവം

കണ്ണീരൊലിപ്പെത്ര  മൂകം .

ശാപശിലകളായ് തീര്‍ന്നതാം സ്വപ്നമെ-

ന്നവയെ തിരിച്ചറിയാത്തോ.ര്‍,

പേരറിയാത്തതാമേതുതാളത്തിലോ

പുഴയെക്കുറിച്ചു പാടുന്നു.

കാലം ഇളകിച്ചിരിച്ചുപോകുന്നിവ.ര്‍

ഊറ്റമോടെ തുഴയുമ്പോള്‍

തുഴയുവാനേറെക്കരങ്ങളുണ്ടാകിലും

കരയിലെത്താതുഴലുന്നു.

ഒരു കൈക്കുടന്നയി.ല്‍ തെളിനീരു  കോരിയീ-

പുഴയെ തൊഴുതു നില്‍ക്കുമ്പോ.ള്‍

അറിയുന്നു ഞാനീ മഹാനദിക്കക്കരേ-

ക്കൊരു നാളുമില്ലിനി തോണി.

ഏകാന്ത വിജനമീ തീരം-ആത്മാവിന്‍റെ

തിരുമുറിവിലൂറുന്ന നോവും

ഒരു നിണച്ചാലുമൊത്തൊഴുകുന്നു-മറുകര

ക്കൊരു നാളുമില്ലിനി തോണി

ഒരു നാളുമില്ലിനി തോണി...

(ശാന്തകുമാരി വിജയ.ന്‍ )