കവിത( നോവിന്‍റെ കഥ)

      


                            ഒരു  നോവിന്‍റെ  കഥ   
       

               ............    ....    .......    ....
               ഇന്നു   ധനു മാസ    പൌര്‍ണ്ണമി ;  ആതിരാ -
              രാഗങ്ങളാലപിക്കുന്നൂ    നിശീഥിനി.
               ഓളങ്ങളില്‍  നിലാക്കോടിവസ്ത്രങ്ങ-
             ളോ ലുമ്പുന്നു  മാമല നാടിന്‍ വധൂടിമാര്‍

മുങ്ങി ത്തുടിക്കും  നനഞ്ഞ  വെള്ളാമ്പലിന്‍
 നാണം  വിടാത്ത  മുഖത്തൊളി കണ്ണുമായ്
ആതിരാ ത്തിങ്കള്‍   ചിരിക്കുന്നു ,  പാതിരാ -
പ്പൂമണമമ്പേ  കവര്‍ന്നു   മന്ദാനിലന്‍.
മോഹനമീ  നേര്‍ത്ത   രാവിന്‍റെചുണ്ടിലൂ-
ടെത്തുന്നു പക്ഷീ, നീ  പാടാത്ത   പാട്ടുകള്‍

കാതോര്‍ത്തു നില്‍പ്പാണിവിടെ  ഞാനിപ്പൊഴും

 ചോര വാര്‍ന്നീ ന്നീറന്‍  പുതച്ച മനസ്സുമായ്
 ചോപ്പാര്‍ന്നു   നില്‍ക്കെ  കരുതായ്ക നീ , ഭ്രാതൃ-

രക്തത്തില്‍ നീരാടി യെത്തിയോ ളല്ല ,ഞാന്‍
                       


നാമോരെ ചേതസ്സി ലൊന്നായുണര്‍ന്നതും
ഒന്നിച്ചു കൈകൂപ്പി  നിന്നു  വന്ദിച്ചതും,
പിന്നെ , കൃപാമയി തന്ന  തേജസ്സൊരു
 മുത്തുപോലീ   കരള്‍ച്ചിപ്പിയി ലേ റ്റതും ,
ആഹ്ലാദ വായ്പ്പിന്‍ തിളക്കം തരളാശ്രു-
ബിന്ദുവായ്‌ തീര്‍ന്നതും ,തമ്മില്‍  പിരിഞ്ഞതും
നീ  മറന്നോ?  ഈ  നെറുകയില്‍  നിന്‍ മൃദു-
പാ ണിക ളാ ലൊന്നു  തൊട്ടു  തലോടുക .
ആ   പുണ്യ സ്പര്‍ശനമാത്രയില്‍   നാമൊരേ
ഗര്‍ഭത്തിലെ കരുവെ ന്നറി വീലയോ?

അമ്മ  തന്‍   ആത്മാവിലെന്നപോല്‍  ശാലീന-
രാവിന്‍ മടിത്തട്ടില്‍  വീണ്ടു മൊരിക്കല്‍  നാം
കണ്ടു മുട്ടും വരെ   പാടുക  പക്ഷി  നീ
നോവിറ്റു  വീണിള  പൂക്കുന്ന തിന്‍  കഥ


       (ശാന്തകുമാരി വിജയന്‍ )